Adolf

Adolf Hitler, a charismatic, Austrian-born demagogue, rose to power in Germany during the 1920s and early 1930s at a time of social, political, and economic upheaval. Failing to take power by force in 1923, he eventually won power by democratic means. Once in power, he eliminated all opposition and launched an ambitious program of world domination and elimination of the Jews, paralleling ideas he advanced in his book, Mein Kampf. His “1,000 Year Reich” barely lasted 12 years and he died a broken and defeated man.

In de zomer van 1938 smeedden een aantal van zijn generaals een complot om Hitler krankzinnig te laten verklaren. Deze officieren dachten dat de Fxfchrer krankzinnig was en dat een oorlog onafwendbaar was en in hun ogen Duitsland alleen maar kon verliezen. Echter, het plan om Hitler door professor Bonhoeffer, hoofd van het psychiatrisch ziekenhuis van Berlijn, te laten opnemen werd afgeblazen. De meeste mannen die bij dit complot betrokken waren, zouden later in de nasleep van de bomaanslag op Hitler in 1944 om het leven komen, waarmee hun theorie dat Hitler een gevaarlijke psychopaat was, bevestigd werd.

Terwijl het Nazi-Rijk steeds kleiner werd, weigerde Hitler de feiten onder ogen te zien. Hij bleef tot het einde toe vlaggetjes op de landkaarten verschuiven, terwijl anderen al lang wisten dat de strijd verloren was. Hitlers irrationele gedrag, zijn obsessie voor een niet bestaande joods-bolsjewistische samenzwering en zijn oplossing daarvoor doen vermoeden dat generaal Beck en anderen het uiteindelijk toch bij het rechte eind hadden. Wie anders dan een krankzinnige zou zes miljoen mensen laten vermoorden vanwege hun ras en geloof ? Hitler was schuldig aan de allergrootste daad van genocide in onze geschiedenis en zijn belangrijkste motief hiervoor was haat.

Hitler geloofde dat hij de grote verlosser en redder van Duitsland was. Hij was een complexe personaliteit, maar ook een geslepen en berekende manipulator van individuen en mensen-massaxb4s. Maar bovendien was hij een man die dacht te kunnen bepalen welke rassen er wel of niet op deze aarde mochten wonen en helaas kon hij er een hele natie van doen overtuigen dat hij hun toekomst was.

Bronnen:
- ‘Opkomst en Ondergang van het Derde Rijk’ door William L. Shirer / Uitgeverij H.J.W. Becht Amsterdam / 3e druk.
- ‘Kanttekeningen bij Hitler’ door Sebastian Haffner / Uitgeverij H.J.W. Becht Amsterdam / 2e druk 1978.
- ‘Hitler’ door Alan Wykes / Standaard Uitgeverij Antwerpen-Amsterdam / 1977.
- ‘Hitler – Hoogmoed 1889-1936′ door Ian Kershaw / Uitgeverij het Spectrum Utrecht 1999.
- Standaard Gexefllustreerde Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog / Standaard Uitgeverij Antwerpen / 1990.
- Bericht van de Tweede Wereldoorlog / Uitgeverij Amsterdam Boek / 1970-1975.
- Hitlers Derde Rijk / Uitgeverij Nationale Handels Academie / 2002-2003.

Tijdens de laatste dagen van het Duitse Rijk was Hitler lichamelijk een wrak met een vale gelaatskleur, trillende handen, een bevende stem en het uniform te ruim voor het sterk vermagerde lichaam. De elkaar opvolgende nederlagen en mislukkingen tijdens de oorlog hadden zijn zekerheid en zelfgenoegzaamheid ondergraven. Maar anderzijds waren zijn woedeuitbarstingen heviger dan ooit en zijn stem sloeg regelmatig over wanneer hij zich ten buiten ging aan scheldtirades, vooral tegen de generaals, die in zijn ogen niet konden vechten. Ondanks dat de Russen Berlijn waren genaderd, hoopte hij nog steeds op het wonder dat de oorlog een wending te zijnen gunste zou geven. Toen het overlijden van president Roosevelt hem bereikte, meende hij werkelijk nog dat diens dood het onheil zou kunnen afwenden.

In de bunker waarin het leven van Hitler en zijn staf gedurende de laatste weken van april 1945 zich afspeelde, symboliseerde het toenemende isolement. In totaal telde deze bunker ongeveer zestig kamers, die allen door een systeem van gangen met elkaar en de Kanselarij verbonden waren. Op 20 april 1945 werd Hitlers 56e verjaardag in de bunker gevierd. Een erg vrolijk feest werd het niet en al spoedig trok Hitler zich met zijn staf diep in de bunker terug voor een aantal zakelijke besprekingen. Daarbij was het belangrijkste agendapunt de vraag of de politieke leiding in Berlijn zou blijven of zou verhuizen naar Berchtesgaden. Ondanks zware druk om Berlijn te verlaten, nam Hitler nog geen beslissing, omdat hij nog steeds een hoop had op een ommekeer. Op 22 april 1945 zou de beslissing vallen over de vraag : in Berlijn blijven of niet ? Toen hij echter informeerde naar de militaire situatie rond Berlijn, bleek dat deze nog steeds niet veranderd was, waarop hij in een enorme woedeuitbarsting de hele legerleiding voor amateurs en verraders uitmaakte. Wel kwam hij nu tot de conclusie dat het einde van het Derde Rijk nu definitief was en dat er niets anders overbleef dan in Berlijn te sterven.

De overgebleven leiders, Goebbels en Bormann, waren niet van plan Hitlers testamentaire bevelen uit te voeren. In plaats van de oorlog voort te zetten kwamen ze nog op diezelfde avond overeen dat generaal Krebs met een brief voor Stalin naar de Russische opperbevelhebber zou worden gestuurd. In deze brief werd verzocht om capitulatieonderhandelingen en een wapenstilstand. Stalin weigerde echter op het aanbod in te gaan en onvoorwaardelijke capitulatie was de enige mogelijkheid voor de Duitse regering om de oorlog te bexebindigen. In de nacht van 1 op 2 mei 1945 trachtten de overblijvenden zich door middel van een uitval uit de bunker te redden. Enkelen kwamen daarbij om het leven, anderen lukte het zich uit de voeten te maken en weer anderen raakten in Russische gevangenschap. Goebbels had ondertussen, met behulp van een aanwezige arts, al zijn kinderen laten vergiftigen en vervolgens zichzelf en zijn vrouw laten doodschieten. Omtrent Bormanns lot is tot op heden niets met zekerheid bekend. Toen de Russische troepen de volgende dag de Rijkskanselarij bereikten, vonden zij slechts lege bunkers en een aantal verbrandde lijken.

Een van de belangrijkste gebeurtenissen in Hitlers leven was de aanslag op dinsdag 20 juli 1944. Claus von Stauffenberg, die in Noord-Afrika herstellende was van zijn opgelopen verwondingen, besloot een aanslag te plegen op Hitlers leven. Toen von Stauffenberg eenmaal hersteld was, kreeg hij een staffunctie, waardoor hij af en toe Hitlers besprekingen in Rastenburg kon bijwonen. De aanslag was goed voorbereid en de bom ging ook af, maar op wonderbaarlijke wijze liep Hitler slechts enkele lichte verwondingen op. De coup had alsnog kunnen slagen als twee andere samenzweerders, Witzleben en Beck, in Berlijn wat besluitvaardiger waren geweest. Hitler was woedend door dit verraad en spoedig werden de samenzweerders opgepakt en via een nepproces veroordeeld.

Na het Rijnland volgde Oostenrijk, het geboorteland van de Fxfchrer. Alle Duits-sprekende volkeren moesten deel uitmaken van Hitlers Groot-Duitse Rijk en op 12 maart 1938 trokken Duitse tropen de Oostenrijke grens over, waar ze overal als bevrijders werden begroet. Een dag later arriveerde Hitler in Wenen om met een laaiende redevoering aan de samengestroomde Oostenrijkers duidelijk te maken dat Oostenrijk vanaf nu een deel van Duitsland was geworden.

Toen Hitler in maart 1938 de bezetting van Oostenrijk voltrok, werd de Tsjechische regeringskringen verzekerd dat Duitsland jegens Tsjechoslowakije geen agressieve bedoelingen koesterde. Ondertussen werden in Duitsland de SA en SS in staat van paraatheid gebracht en werden sterke afdelingen van het Duitse leger naar de Tsjechische grens gedirigeerd. Ondertussen mengde de Britse Eerste Minister, Neville Chamberlain, zich in het conflict. Op 15 september 1938 werd hij door Hitler te Berchtesgaden ontvangen. Hitler eiste tijdens dit gesprek de aansluiting van alle Duits-sprekende gebieden rond Tsjechoslowakije bij Duitsland. Chamberlain beloofde mee te zullen werken, tegen de toezegging dat Duitsland vooralsnog af zou zien om Tsjechoslowakije binnen te vallen. Ondanks deze belofte door Hitler bezette Duitse troepen in vrij snel tempo toch uiteindelijk Sudetenland en Tsjechoslowakije. Chamberlain moest nu openlijk erkennen dat Hitler hem bedrogen had en dat de politiek die hij had uitgevoerd op een volstrekte mislukking was uitgelopen. In 1939 werd vervolgens Polen overrompeld, in 1940 de Lage Landen en Frankrijk en al spoedig, mede door een verbond met Italixeb en Japan, zou de hele wereld de komende jaren betrokken raken bij een complete nieuwe wereldoorlog.

In oktober 1935 viel Mussolini, de Italiaanse dictator, op verraderlijke wijze Abessinixeb, het huidige Ethiopixeb, binnen en hoewel Engeland niets liever wilde dan Italixeb te vriend te houden, zag het zich genoodzaakt een beroep op de Volkenbond te doen. Omdat Frankrijk deze stap volgde, zegde Mussolini het ‘Verdrag van Stresa’ op, waarin hij zich eerder had verplicht om de vrede in Europa te bewaren. Met deze stap speelde hij echter Hitler geducht in de kaart. Opeens was de verdeeldheid onder zijn tegenstanders dusdanig, dat hij zijn plan tot herbezetting van het Rijnland eindelijk kon verwezelijken.

Eerst moesten er wel enkele problemen uit de weg geruimd worden. Bij het ‘Verdrag van Locarno’ uit 1925 had Italixeb zich er met Engeland garant voor gesteld dat het Rijnland gedemilitariseerd zou blijven. Een inbreuk hierop door Hitler zou Frankrijk het recht geven gewapenderhand in te grijpen en de steun van Engeland en Italixeb te eisen. Het was echter duidelijk dat Mussolini na zijn jongste ervaringen met Frankrijk en Engeland er niet meer veel voor kon voelen de in Locarno op zich genomen verplichtingen na te komen. Het sluwe brein van Hitler ontging deze mogelijkheid niet en hij liet de Duce polsen over de vraag of hij bereid zou zijn het ‘Verdrag van Locarno’ op te zeggen. Zover wilde Mussolini niet gaan, maar wel beloofde hij dat Italixeb zich afzijdig zou houden wanneer Hitler deze stap zou zetten. Ondanks de bezwaren van de minster van Buitenlandse Zaken, von Neurath, die vreesde voor een nieuwe anti-Duitse coalitie, rukten op 7 maart 1936 Duitse troepen het Rijnland binnen. Tegelijkertijd zegde Hitler het door Duitsland ondertekende Verdrag van Locarno op, maar kwam tevens met nieuwe vredesvoorstellen. Hitler was bereid met alle omringende landen een niet-aanvalsverdrag te sluiten voor de duur van vijfentwintig jaar, mee te werken aan een nieuwe gedemilitariseerde zone die ten dele op Frans en Duits grondgebied zou moeten liggen en overwoog hij opnieuw toe te treden tot de Volkenbond. Frankrijk en Engeland weigerden hieraan mee te werken, maar deden niets en het lont in het kruitvat was hiermee aangestoken. Het enige dat gebeurde was een veroordeling door de Volkenbond van de Duitse bezetting van het Rijnland. Voor Europa waren de gevolgen aanzienlijk omdat het alliantiesysteem dat de vrede in Europa had moeten waarborgen, hiermee veel van zijn waarde verloor.

In maart 1935 werd in Nazi-Duitsland de dienstplicht ingevoerd. Hitler richtte zich nu volledig op de realisatie van zijn politieke en buitenlandse plannen, die werden geleid door twee obsessies : Lebensraum en de overmijdelijke wederopstanding van de Arische natie. Zoals Hitler in Mein Kampf geschreven had : ‘ Duitsland wordt een wereldmacht of houdt op helemaal te bestaan ‘. Op 8 maart 1935 kondigde Hitler aan dat Duitsland een luchtmacht had en het leger werd uitgebreid tot een half miljoen manschappen in zesendertig divisies. Omdat Hitler een felle reactie van de Fransen verwachtte, ging hij aanvankelijk voorzichtig en behouden te werk. De publieke meldingen over de vorderingen van de herbewapening waren afhankelijk van de grootmachten jegens het nazi-regime. Hitler wilde deze van zijn vreedzame bedoelingen overtuigen en omdat de grote Europese landen geen zin in een nieuwe grote oorlog hadden, wilden ze de Fxfchrer dan ook graag geloven. Met de stilzwijgende toestemming van de grote machten had Hitler zich in oktober 1933 terug uit de Volkenbond getrokken en in het voorjaar van 1934, toen Frankrijk vroegtijdig de ontwapeningsonderhandelingen afbrak, was het duidelijk voor Hitler dat zijn angst voor Frankrijk schromelijk overdreven was en dat hij de herbewapeningscampagne ongestoord kon voortzetten.

Hitler besefte trouwens terdege dat, wilde Duitsland een wereldmacht worden, deze in de toekomst een vloot nodig zou hebben. Zo gaf hij zijn toestemming voor de financixebring van de ontwikkeling van het beroemde ‘ Plan-Z ‘, een plan voor de bouw van een grote en moderne oppervlakte- en onderwatervloot die in 1944 voltooid moest zijn. Toch zorgde de herbewapening voor ernstige economische problemen in Duitsland. Duitsland was voor zijn voedsel en grondstoffen namelijk sterk afhankelijk van import en men was de economische depressie amper te boven. Het alternatief was om alleen maar in de breedte te herbewapenen. Door de oorlogsproductie te beperken tot een klein gedeelte van de economie kon men zowel wapens als boter maken, zonder de economie al te veel te verstoren. Er werd geen onnodig hoge belasting op het volk gelegd, terwijl Hitler toch op korte termijn een leger van formaat kon opbouwen.

Gepubliceerd op: 21 mei 2005

Een voormalige grafisch ontwerper, die in de jaren ’30 voor het Duitse Nazi-regime werkzaam was, heeft de autofabrikant Volkswagen voor de rechter gedaagd vanwege het feit dat ze ‘zijn’ logo-ontwerp voor hun auto’s gebruiken.

De tegenwoordig in Oostenrijk wonende man, de nu 86-jarige Nikolai Borg, zegt te kunnen bewijzen dat hij degene was die in 1939 het logo heeft ontworpen. Hij beweert een schriftelijke bevestiging te bezitten waaruit blijkt dat de Nazi-officier Franz Todt hem de opdracht geeft een logo voor de volks-wagen, door de Duitsers destijds KdF-Wagen (Kraft durch Freude; vrij vertaald: kracht door vreugde) genoemd, te ontwerpen. Ook bezit hij naar eigen zeggen een brief waarin de autofabrikant hem bevestigd ‘na de oorlog het logo te zullen invoeren als beeldmerk’.

Borg bezit helaas niet meer de originele ontwerpen van het logo, maar zegt dat er naast de brieven ook nog steeds twee getuigen in leven zijn die zijn claim kunnen onderbouwen en bevestigen. Hij voegt er overigens wel aan toe dat het hem “…niet om het geld te doen is, maar slechts erkend en herinnerd wil worden om zijn creatie.” De rechtzaak zal volgende week dienen voor een rechter in Wenen.

Bron: Fok!

Hitler liquideerde het verleden met al zijn teleurstellngen. Stap voor stap en in snel tempo bevrijdde hij Duitsland van de boeien van Versailles en maakte Duitsland weer militair sterk. Dit was wat de meeste Duitsers wensten en zij waren bereid hiervoor de offers te brengen die de Fxfchrer eiste : het verlies van hun persoonlijke vrijheid en hard werken. Tegen het einde van de herfst van 1936 was het probleem van de werkloosheid nagenoeg overwonnen en bijna iedereen had weer een betrekking. Het toerisme bloeide op en bracht grote bedragen aan de zo nodige buitenlandse valuta binnen. Zelfs Lloyd George, de Britse Eerste-Minister, kon Hitler in 1936 op de Obersalzberg bezoeken en opgetogen over de Fxfchrer naar huis keren en hem publiekelijk prijzen als een ‘groot man’, die de wil en de visie bezat om de sociale problemen van een moderne natie op te lossen. De Olympische Spelen die in 1936 in Berlijn werden gehouden bood Hitler een kans om de wereld zijn resultaten te tonen De borden met ‘Jxfcden Unerwxfcnscht’ werden van de openbare gelegenheden verwijderd, de vervolging van de joden werd tijdelijk stopgezet en het gehele land werd op zijn gunstigst uitgedost. De bezoekers van over de hele wereld waren sterk onder de indruk van wat zij zagen, een gelukkig, gezond en vriendelijk volk, verenigd onder Adolf Hitler.

De werkelijkheid was natuurlijk veel anders. De Neurenbergse wetten van 15 september 1935 beroofden de joden van het Duitse staatsburgerschap en verboden verder het huwelijk tussen joden en Arixebrs. Dit was het treurige lot van de joden omstreeks de periode waarin de Olympische Spelen in Duitsland plaatsvonden. Het was echter slechts het begin van de weg die spoedig zou leiden naar hun uitroeixefng door middel van de massamoord.

Toen in augustus 1934 Hitlers absolute macht gevestigd was, trok hij zich steeds meer terug uit de binnenlandse politiek. Hij mocht en kon tenslotte met zijn status niet betrokken raken bij interne dagelijkse politieke conflicten. In Duitsland hadden de kabinetsvergaderingen alle betekenis verloren. In 1935 kwam het kabinet slechts twaalf maal bij elkaar en in 1937 was dat nog verder teruggelopen tot zes maal. Nu er niet langer een kabinet was dat prioriteiten had kunnen vaststellen, moesten alle ministeries onafhankelijk van elkaar een stroom van nieuwe wetten formuleren, die via een omslachtig proces meermalen de ronde deden langs de diverse ministeries, totdat xe9xe9n of andere vorm van overeenstemming was bereikt. Pas dan kon het ontwerp worden voorgelegd aan Hitler. Die nam echter nauwelijks de moeite om de tekst te lezen. Vaak werd de inhoud van het ontwerp kort voor hem samengevat en als hij hiermee akkoord ging, zette hij zijn handtekening en was de nieuwe wet een feit. Er was maar xe9xe9n taak die Hitler altijd wel serieus nam. Als het ging om de voorbereiding van zijn toespraken, die hij overigens altijd zelf schreef, trok hij zich terug in zijn werkkamer en kon hij ettelijke dagen achtereen tot diep in de nacht doorwerken

Op de Obersalzberg had hij xb4s morgens altijd besprekingen met ministers en andere belangrijke personen en xb4s middags met adviseurs over militaire of buitenlandse aangelegenheden. De dagelijkse routine viel echter steeds meer weg en Hitler verviel weer tot de oppervlakkige levensstijl die hem tijdens zijn jeugdjaren in Linz en Wenen zo goed was bevallen. De adjudanten moesten ervoor zorgen dat er iedere dag een nieuwe film werd vertoond, wat niet altijd even makkelijk was. De aanwezigheid van vrouwen zorgde ervoor dat de sfeer altijd wat luchtiger werd. In hun aanwezigheid was het verboden om over politiek te praten. Hitler was hoffelijk tegenover zijn gasten en op een ietwat stijve en onhandige manier zelfs charmant jegens de dames. Altijd was hij correct en beleefd naar zijn secretaresses, adjudanten en andere leden van zijn persoonlijke staf, die hem voor het merendeel wel mochten en hem ook respecteerden. Hij kon aardig en attent zijn en bedacht de mensen vaak met royale cadeaus bij verjaardagen en feestdagen. Niettemin was het niet altijd een onverdeeld genoegen om voortdurend in zijn nabijheid te verkeren. Waar hij zich ook bevond, altijd domineerde hij. Gasten bij hem aan tafel moesten vaak op hun woorden letten en waren voortdurend bevreesd dat hij ontstemd zou raken over iets was zij gezegd hadden.

Hitler was dankzij de massale verkopen van ‘Mein Kampf’ inmiddels miljonair geworden. Behalve zijn schitterende appartementen in Berlijn en Mxfcnchen, bezat hij ook nog het Haus Wachenfeld op de Obersalzberg. Het was nu voor veel geld omgebouwd tot het grandioze Berghof en geschikt gemaakt voor de ontvangst van vrienden en buitenlandse gasten. Verder beschikte hij nog over een speciaal ingerichte trein bestaande uit elf rijtuigen met slaapcompartimenten, een vloot van luxe autoxb4s en drie privxe9-vliegtuigen.